Η αντιμιλιά στην παιδική ηλικία σχετίζεται με τη συναισθηματική, κοινωνική και γνωστική ανάπτυξη του παιδιού. Σίγουρα δεν αποτελεί ένδειξη ελλιπούς ή λανθασμένης διαπαιδαγώγησης αλλά μια αδέξια προσπάθεια επικοινωνίας.
Το πρώτο και πιο δύσκολο είναι να μην υιοθετήσουμε κι εμείς το ύφος και την ένταση του παιδιού! Όταν το παιδί μιλάει απότομα ή θυμωμένα, το νευρικό του σύστημα είναι σε υπερδιέγερση. Οπότε, εμείς πρέπει να μιλήσουμε ήρεμα και να προσπαθήσουμε να αποκλιμακωσουμε την ένταση (ναι παίρνοντας βαθιές ανάσες!!). Μπορούμε να πούμε στο παιδί: "ας πάρουμε 2 λεπτά χρόνο να ηρεμήσουμε και να τα πούμε όμορφα".
Φράσεις του τύπου: " Δεν θα μου μιλάς εμένα έτσι " ή "θα το κάνεις επειδή το λέω εγώ " Δεν βοηθούν καθόλου. Ο σεβασμός διδάσκεται, δεν επιβάλλεται! Και σίγουρα δεν θέλουμε το παιδί μας να μας φοβάται.
Το πιο σημαντικό είναι να μην το παίρνουμε προσωπικά! Δεν είναι επίθεση του παιδιού προς το πρόσωπό μας! Είναι μια ένδειξη ότι το παιδί έχει κατακλυστεί από αρνητικά συναισθήματα τα οποία δυσκολεύεται να εκφράσει σωστά. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι αποδεχόμαστε τη συμπεριφορά χωρίς να βάζουμε όρια!
Όταν το παιδί μας μιλάει απότομα/αντιμιλά, υπάρχει έντονο το συναίσθημα του θυμού ή απογοήτευσης. Ο γονέας πρέπει να αναγνωρίσει το συναίσθημα και να οριοθέτηση παράλληλα τη συμπεριφορά. "Βλέπω ότι νοιώθεις θυμό/απογοήτευση, ωστόσο δεν μιλάμε έτσι ". Με αυτόν τον τρόπο το παιδί νοιώθει ότι το "ακούμε " και παράλληλα βάζουμε όρια στον τρόπο έκφρασης των συναισθημάτων.
Ας αφήσουμε τα πολλά λόγια ή το κήρυγμα την στιγμή της κλιμάκωσης της έντασης του παιδιού! Σε μια ήρεμη στιγμή, μπορούμε να κάνουμε σχετική συζήτηση, δείχνοντας άλλους τρόπους έκφρασης. Μπορούμε να συζητήσουμε ένα γεγονός έντασης και να κάνουμε το παιδί να καταλάβει τι θα μπορούσε να κάνει διαφορετικά. Οι ερωτήσεις βοηθούν.
-Πώς ένιωσες;
-Τι σε έκανε να νοιώσεις έτσι;
-Πώς πιστεύεις ότι ένοιωσα εγώ όταν μου μίλησες έτσι;
- Τι θα μπορούσες να είχες κάνει διαφορετικά;
Ένα ακόμη πολύτιμο εργαλείο είναι η θετική ενίσχυση! Παρατηρούμε πότε το παιδί μας διαχειρίζεται σωστά το συναίσθημα του θυμού και αναγνωρίζουμε την προσπάθεια του! " Κατάλαβα ότι θύμωσες και χαίρομαι που μίλησες/εκφράστηκες όμορφα ".
Τέλος, και ίσως από τα πιο σημαντικά, είναι να φροντίζουμε να μην χάνεται η σύνδεση με το παιδί μας. Να αφιερώνουμε λίγο χρόνο για να ακούσουμε το παιδί, να μάθουμε για την ημέρα του, να παίξουμε, να κάνουμε κάτι μαζί!
Εν κατακλείδι, χρειάζεται ο γονιός να μένει ήρεμος, να δίνει χρόνο για αποκλιμάκωση της έντασης, να δείχνει ότι όλα τα συναισθήματα είναι επιτρεπτά, βάζοντας όμως παράλληλα σαφή όρια στον τρόπο έκφρασης τους.
Σοφία Τσιντσικλόγλου
Ειδική Παιδαγωγός
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου