Ο σχολικός εκφοβισμός είναι πολύ σοβαρός και απαιτεί καθημερινά την προσοχή, την δράση και την έγκαιρη αντίδραση των εκπαιδευτικών και των γονέων. Δεν είναι μια φάση της ηλικίας, ούτε η "μόδα" της εποχής μας.
Η αντιμιλιά στην παιδική ηλικία σχετίζεται με τη συναισθηματική, κοινωνική και γνωστική ανάπτυξη του παιδιού. Σίγουρα δεν αποτελεί ένδειξη ελλιπούς ή λανθασμένης διαπαιδαγώγησης αλλά μια αδέξια προσπάθεια επικοινωνίας.
Τι κάνουμε και τι δεν πρέπει να κάνουμε, όταν το παιδί μας αντιμιλά;
Η Διαταρραχή Ελλειματικής Προσοχής και Υπερκινητικότητας, εν συντομία ΔΕΠ-Υ, επηρεάζει την ικανότητα ενός παιδιού στην προσοχή και την οργάνωση, χωρίς ωστόσο να καθορίζει τις δυνατότητες του. Μερικές πρακτικές συμβουλές για παιδιά με ΔΕΠ-Υ, που μπορούν να εφαρμοστούν στο σπίτι είναι:
Η παρέμβαση της ειδικής αγωγής χρειάζεται όταν ένα παιδί δυσκολεύεται να μάθει, να οργανωθεί ή να αποδώσει στο σχολείο, παρά την προσπάθεια και τη νοητική του ικανότητα.
Η άσκηση έχει στόχο τον εμπλουτισμό λεξιλογίου και την ανάπτυξη της λογικής σκέψης. Μπορεί να γίνει προφορικά ή και γραπτά.
Κάνουμε την ερώτηση "Τι κάνω με....." και δίνουμε στο παιδί μερικά αντικείμενα. Ζητάμε να βρει ένα ή περισσότερα ρήματα που ταιριάζουν με το αντικείμενο. Αν δεν μπορούν να σκεφτούν κάτι, τότε λέμε εμείς μερικά ρήματα.
Η ώρα 8:15, χτυπάει το κουδούνι του σχολείου. Κάποια παιδιά τρέχουν να προλάβουν πριν κλείσει η πόρτα, κάποια άλλα είναι από νωρίς και παίζουν, κάποια άλλα έχουν μπει στις θέσεις τους και περιμένουν.
Μερικές συμβουλές για το πως μπορούν οι εκπαιδευτικοί να βοηθούν τα παιδιά με δυσλεξία αλλά και οποιαδήποτε μαθησιακή δυσκολία γενικότερα, μέσα στη σχολική τάξη: